امام موسی کاظم علیهالسلام، هفتمین امام از سلسله امامان معصوم و فرزند امام جعفر صادق علیهالسلام، در سال ۱۲۸ هجری قمری در منطقه «ابواء» بین مکه و مدینه به دنیا آمد. مادر گرامی ایشان، حمیده خاتون، بانویی باتقوا و دانشدوست بود. در زندگینامه امامان معصوم آمده است که امام موسی کاظم به سبب بردباری، صبر و کنترل خشم، به لقب “کاظم” یعنی فروبرنده خشم معروف شد. ایشان در دوران بسیار سختی زندگی کرد، زیرا خلافت عباسی بهویژه در زمان هارونالرشید، فشار شدید و خفقان سیاسی علیه اهلبیت اعمال میکرد. سیره و منش امام موسی کاظم علیهالسلام، سرشار از تقوا، علم، حلم و عبادت بود. ایشان با وجود فشارها و محدودیتهای سیاسی فراوان، تلاش زیادی برای حفظ هویت شیعه و تربیت شاگردان مخلص انجام داد. امام با زهد و عبادت مثالزدنیاش، به عبد صالح نیز شهرت یافت و سالها در زندانهای عباسیان، با ذکر و عبادت شبانهروزی، مقاومت معنوی را به نمایش گذاشت. رفتار کریمانه امام با مردم، حتی با دشمنان و مأموران حکومت، جلوهای روشن از اخلاق الهی بود؛ چنانکه بسیاری از دلهای خشن، با دیدن منش او نرم شدند و به سوی حقیقت گرایش یافتند.
در زندگانی آن حضرت، رنج و غربت موج میزند، چرا که بخش بزرگی از عمر خود را در زندان سپری کرد، بیآنکه از مسیر حق و امامت خود لحظهای عقبنشینی کند. سرانجام، در سال ۱۸۳ هجری، به دستور هارونالرشید، در زندان بغداد به شهادت رسید. مرقد مطهرش در شهر کاظمین، زیارتگاه شیعیان و دوستداران اهلبیت است. زندگی امام موسی کاظم علیهالسلام نماد ایستادگی آرام و پایداری در برابر ظلم، و الگویی کامل از بندگی خالصانه در سختترین شرایط تاریخ اسلام بهشمار میرود.
